Ik had zin om te schrijven, over de podcast over AI muziek van net...

En i know, you don't really care about it. Maar dan raad ik het je vooral af om dit te lezen ;)

 

Ik denk dat AI zeker mensen kan raken, tot tranen toe. Onderdeel gaat zijn van vormende herinneringen voor velen. Waarschijnlijk van ons allemaal uiteindelijk. Dat doet het nu al. En zeker weten dat mensen dit als hun eerste dans op hun bruiloft gaan gebruiken.

Het kan mij raken. En ik heb daar heel gemixte gevoelens over. Maar het ontkennen voelt nutteloos en kortzichtig.

Maar ik geloof wel dat het verhaal, van de mens achter het werk, altijd zal blijven als drijvende factor. Als een extra laag aan een werk wat AI nooit, of niet op de manier zoals alleen wij daar toe in staat zijn, zal kunnen bewerkstelligen.

Dat het een elite ding word, of gezien zal worden uiteindelijk, om mensen te gebruiken voor wat je maakt, ben ik heilig van overtuigt. It already is. Scary and sad.

Maar goed, kunst, als je even objectief naar onze geschiedenis kijkt, is altijd, in vele opzichten, een ‘luxe’ product geweest. Iets voor en van de elite op een bepaalde manier. Want daar zat het geld.

Kunst is tegelijkertijd ook een manier geweest om je als artiest te verzetten. Op subtiele manieren, of juist niet, kenbaar te maken hoe het anders zou moeten. Of dat hoe het nu gaat, niet klopt. Zelfexpressie. Autonomie, of een zoektocht naar.

En in die zin, is AI ook een middel voor iedereen geworden, om je op die manier te kunnen uiten.

Ik denk, of mijn hoop is, en dit is misschien meer vanuit mezelf gezien, dat we het onaffe, de ruwe randjes, de ‘fouten’ meer gaan waarderen. En de ervarenheid, de weg naar een werk toe. Net zoals dat je in een schilderij de lagen verf kan zien. De gutsgaten van een houtbewerker die net iets te ver doorschoot in een van de bloem motieven in het hout. Het inademen van fluitist tijdens een klassiek stuk. De ‘handtekening’ van de maker als mens, gaat hopelijk meer gewaardeerd worden.